archive-nl.com » NL » S » STICHTINGPANDORA.NL

Total: 731

Choose link from "Titles, links and description words view":

Or switch to "Titles and links view".
  • Naakt in de isoleer 2 • Stichting Pandora
    aldoor maar wachten met iemand die in de war is is een opgave Ik was ook druk ik herinner me dat ik op de een of andere manier planten uit de potten wilde halen en dan moest m n moeder of m n vriend me sussen Toen kwam eindelijk de co assistente Dat bleek een vreselijk mens te zijn ze had een denigrerende en een beetje autoritaire arrogante houding en stelde heel kortaf vragen Dat liep zo hoog op dat ik een bekertje water in haar gezicht heb gegooid Mijn vader zei achteraf ik zou hetzelfde gedaan hebben Hij is een keurig beleefd iemand die respect voor autoriteit heeft Ik voelde me door hem gesteund dat ik achteraf gezien toch niet helemaal zo gek was In ieder geval leidde dat incident er waarschijnlijk toe dat ik niet naar het crisiscentrum mocht dat ik een zwaar geval was Of hoe dan ook ik moest naar een psychiatrisch ziekenhuis Ik had een psychose en werd weer manisch Ze gaven me injecties en ik moest op een brancard wachten op een ambulance die mij naar het ziekenhuis zou brengen Toen was in ieder geval duidelijk wat er ging gebeuren M n ouders gingen naar huis In de avond ben ik naar het ziekenhuis gebracht M n vriend is meegegaan in de ambulance en is weggegaan toen ik het ziekenhuis in ging Ik zat onder de medicijnen kalmerende middelen of wat ze dan inspuiten en ik kon amper op m n benen staan Toen moest ik lichamelijk onderzocht worden door twee mannen een arts en een verpleegkundige Dat vond ik een hele gekke situatie ik moest me helemaal uitkleden en die twee mannen gaven me opdrachten Ik moest een eindje lopen terwijl ik amper kon staan en ze vroegen of ik drugs had gebruikt Dat vond ik het stomste terwijl ik onder de injecties zat Twee van die aangeklede mannen die samen zaten te lachen ik vond het een vernederende ervaring een soort nachtmerrie Is het nodig om je op dat moment lichamelijk te gaan onderzoeken vraag ik me af Toen ben ik linea recta in de isoleer gestopt en kreeg dat was voor mij een nieuwe ervaring een scheurhemd en een kartonnen po Dat had ik in vorige cellen nog niet gehad Dan moet je je weer uitkleden en je kleren afgeven Erving Goffman heeft twee boeken geschreven Asylums en Stigma in Asylums komt onder meer aan de orde dat dat soort dingen structurele tactieken zijn om iemand van z n identiteit te ontdoen In gevangenissen krijg je ook gevangeniskleding en je wordt gevisiteerd een tactiek om je in het regiem in te passen Je mag geen individualiteit overhouden Ik vond die boeken zo herkenbaar Asylum slaat op de inrichtingen onderdrukking en Stigma op de manier waarop vooroordelen gehanteerd worden en hoe mensen daarmee om kunnen gaan Toen zat ik dus in de isoleer met een scheurhemd en een kartonnen po Ten eerste belde ik veel te veel naar hun zin dus werd

    Original URL path: http://www.stichtingpandora.nl/jcms/index.php?option=com_content&view=article&id=68:introductie-depressielijn&catid=8:dwang-a-drang&Itemid=17 (2016-01-29)
    Open archived version from archive

  • Naakt in de isoleer 1 • Stichting Pandora
    ik toch maar op het hoedje gaan zitten een papieren po Dat is heel onhandig voor een grote boodschap en al helemaal omdat ik ook niet de slankste ben Toen ging de deur open De verpleegkundige keek naar binnen en zei oh mevrouw is zelf al begonnen Dan voel je je zo lullig je gaat echt door de grond Dat ze met je meegaan naar de wc op de afdeling is al niet zo leuk want de deur moet openblijven en zij wachten tot je klaar bent maar nu zat ik helemaal ongemakkelijk en onelegant op dat stomme potje op de grond halverwege een druk En dan torent er zo n heerschap boven je uit oh mevrouw is zelf al begonnen We hebben te maken met verworvenheden regelgeving gewoontes normen en waarden rond zorg en behandeling deze staan in Nederland op een relatief hoog niveau Maar toch wat gebeurt er in de dagelijkse praktijk en hoe kan het beter Gebeurtenissen spelen zich af in een choreografie van onderlinge verhoudingen en gedragingen Soms kennen hulpverleners en patiënten elkaar goed soms helemaal niet of zeer beperkt zij zijn dan voor elkaar slechts passanten in een formele ontmoeting Over en weer wordt regelmatig op grond van uiterlijkheden en vooronderstellingen gereageerd van begripvol intermenselijk contact is lang niet altijd sprake We volgen stap voor stap het verhaal van een jonge vrouw die over de periode vlak voor en in het begin van haar opname vertelt Ik ben in het verleden een paar keer opgenomen geweest met een psychose Daarna ben ik vijf jaar stabiel geweest maar raakte op een dag weer in de war s Nachts werd ik steeds angstiger in de vroege ochtend heeft mijn vriend m n ouders gebeld Ze zijn allebei onmiddellijk gekomen en hebben m n psychiater gebeld Die verwees door naar de eerste hulp van het Academisch Ziekenhuis Het was zaterdagochtend weekend We hebben daar uren en uren gezeten Ik had allemaal waanideeën dacht dat ik op een groot feest was met m n overleden oma Af en toe was ik angstig mijn moeder probeerde me rustig te maken door kinderliedjes te zingen Van s ochtends vroeg af aldoor maar wachten met iemand die in de war is is een opgave Ik was ook druk ik herinner me dat ik op de één of andere manier planten uit de potten wilde halen en dan moest m n moeder of m n vriend me sussen Toen kwam eindelijk de co assistente Dat bleek een vreselijk mens te zijn ze had een denigrerende en een beetje autoritaire arrogante houding en stelde heel kortaf vragen Dat liep zo hoog op dat ik een bekertje water in haar gezicht heb gegooid Mijn vader zei achteraf ik zou hetzelfde gedaan hebben Hij is een keurig beleefd iemand die respect voor autoriteit heeft Ik voelde me door hem gesteund dat ik achteraf gezien toch niet helemaal zo gek was In ieder geval leidde dat incident er waarschijnlijk toe dat ik niet naar het crisiscentrum mocht

    Original URL path: http://www.stichtingpandora.nl/jcms/index.php?option=com_content&view=article&id=67:naakt-in-de-isoleer-1&catid=8:dwang-a-drang&Itemid=17 (2016-01-29)
    Open archived version from archive

  • Suïcidegedachten in verschillende situaties, ervaringen aan de Pandora Depressielijn • Stichting Pandora
    gevonden De vierde poging is gelukt Geen zingeving meer Met Kerst bellen vaak mensen die geen zingeving meer ervaren in hun leven Vooral op oudere leeftijd maken zij de balans op en vertellen uitgebreid dat ze klaar zijn met het leven Een van onze medewerksters aan de Depressielijn kreeg drie van deze telefoontjes achter elkaar toen had ze het echt even helemaal gehad dat is niet makkelijk De beschrijving die mensen van hun levenssituatie geven kan zo erg zijn dat je het zelf ook niet meer zou weten in hun situatie Een mevrouw was van de ene kant van het land naar de andere verhuisd Haar man was in een verpleegtehuis Ze zocht hem dagelijks op maar hij herkende haar niet meer Na een lange periode van eenzaamheid waarbij steeds meer mensen om haar heen waren weggevallen zag ze geen aanknopingspunten meer Haar verhaal maakte ons sprakeloos Zo iemand zit het leven vaak uit ze verlangen naar de dood naar het einde Lang niet iedereen onderneemt actie om dat ook daadwerkelijk te doen Depressielijn open met Kerstmis We zagen in 2004 en 2005 dat juist met de feestdagen in december veel werd gebeld en besloten in 2006 en 2007 de Depressielijn ook met Kerst en Oud en Nieuw open te houden Daar werd veel op gereageerd en er werden lange gesprekken gevoerd Ons doel is mensen door de feestdagen heen te helpen door middel van lotgenoten contact Al zes weken van te voren vind je de recepten in de supermarkt feestversiering op straat en in de winkels op t v en overal Hoe vul je die dagen in die vakanties die feesten Met name veel oudere mensen bellen en vertellen over langdurige eenzaamheid en somberheid over het onvermogen om het leven nog zin te geven Vaak zijn ze al heel lang ongelukkig en hebben niet geleerd met zulke ingewikkelde dingen om te gaan zoals ze die nu meemaken Relaties en activiteiten zijn weggevallen hun energie is verminderd om dingen te ondernemen mensen communiceren niet meer Maar ook jongere mensen kunnen moeite hebben om hun netwerk en activiteiten te vergroten of geen aansluiting vinden Een zwaar gehandicapte jonge vrouw leefde al een tijd in een verpleegtehuis en zag geen perspectief meer voor zichzelf Dit staat overigens vaak los van het gegeven of ze durven of willen nadenken over suïcide Voor onze medewerkers aan de Depressielijn geldt ook al is een ernstige depressie bij jezelf over gegaan dan is het nog niet makkelijk om in zo n situatie te zeggen het gaat ooit over Iedereen kan in principe z n eigen leven in de hand nemen maar de situatie van sommige mensen is wel erg moeilijk We proberen het contact open te houden Suïcide als vaste optie Er zijn mensen die op heel veel momenten niet geloven in het leven Zij zien suïcide voortdurend en veelvuldig als optie Voor hen is de grenslijn erg dun Het erover denken kan hen tegelijkertijd een houvast bieden om wel door te leven Daar liggen vaak

    Original URL path: http://www.stichtingpandora.nl/jcms/index.php?option=com_content&view=article&id=342:suicidegedachten-in-verschillende-situaties-ervaringen-aan-de-pandora-depressielijn&catid=12:ervaringsverhalen&Itemid=73 (2016-01-29)
    Open archived version from archive

  • "Ik ben pas op mijn 35e geworden wie ik ben” • Stichting Pandora
    je eetprobleem Na mijn eerste opname heb ik tien jaar echt boulimia gehad en in fases heel obsessief Mijn gewicht is destijds ook wel eens dertig kilo geweest ik was alleen nog maar met eten bezig Ik volgde nog wel gewoon mijn opleiding eerst voor dokterassistente in 1981 en daarna mijn opleiding aan de sociale academie in 1984 en woonde samen dus er kwamen wel mensen over de vloer Maar verder leefde ik heel geïsoleerd Mijn hele leven bestond uit eten Later ben ik ook heel dwangmatig met andere dingen bezig geweest Als ik iets voelde had ik zelf altijd al wel tien verschillende diagnosen gesteld voor mijn lichamelijke klachten In die periode ben ik ook veel vrienden kwijt geraakt Wat is de reden geweest dat vrienden op een gegeven moment afhaakten De oorzaak dat enkele vrienden op een gegeven moment zijn afgehaakt heeft overigens niet zozeer te maken gehad met mijn eetproblemen maar meer met mijn angsten Je bent dan een belemmering voor mensen in je omgeving omdat je ze dan claimt Met name door mijn hypochondrische klachten had ik continu bevestiging of geruststelling nodig van mensen Ik belde sommige vrienden vaak dagelijks en soms wel twintig keer per dag op om geruststelling te horen Anorexia is veel meer iets van jezelf dat deel je niet met anderen en het was niet een item waar men over begon Je krijgt dan antwoorden als eet toch gewoon En daar sluit je je voor af Kon je met anderen praten over je eetproblemen Het was een gegeven dat ik boulimia had er werd niet over gesproken Het was in die tijd ook nog een heel onbekend iets Bovendien schaamde ik me er voor Ik deed alles stiekem Mijn man wist het wel en het gaf ook de nodige conflicten Hij wilde me ermee helpen maar onze relatie was niet zo best en ik stond er zelf ook niet voor open Ik heb altijd een enorm schuldgevoel gehad over mijn eetprobleem Er is me door mensen in mijn omgeving die het niet begrepen vaak ingepeperd hoe stom ik was Ik was lastig en moest een trap onder mijn kont hebben ik moest eens normaal gaan doen Dat zorgt ervoor dat je minder open bent over je probleem Kreeg je door de ondervoeding ook last van lichamelijke klachten Ik slikte altijd hele goede vitaminesupplementen die ik van mijn huisarts kreeg en goddank heb ik altijd een sterke weerstand gehad dus echt veel lichamelijke klachten heb ik niet gehad Ondanks mijn angsten daarvoor heb ik er ook geen slechte tanden aan over gehouden Ik had het wel altijd koud Toen ik op mijn vijfentwintigste oedeem kreeg extreme vochtophopingen als gevolg van ondervoeding zoals in de derde wereld ben ik wel erg geschrokken Ik was ineens tien kilo zwaarder door het vocht en was enorm ondervoed Ik ben daarna ook weer een tijd gewoon gaan eten Op eigen initiatief ben ik bij een zelfhulpgroep voor mensen met eetstoornissen terechtgekomen Een psychologe die zelf ook ervaring had met eetstoornissen heeft me er daar uitgepikt voor een behandeling van mijn eetstoornis Als je terug kijkt welke behandeling heeft dan geholpen bij je eetprobleem Ik ben een tijd lang bij deze psychologe onder behandeling geweest Zij heeft me leren eten Ze ging samen met me voor de spiegel staan en vroeg vind je mij dik Voor mij was zij een rolmodel Ik vond haar heel leuk om te zien ze was iemand met wie ik me kon identificeren terwijl ze toch een stuk zwaarder was dan ik destijds Eigenlijk is zij de enige geweest die me aan het eten heeft gekregen Er was een klik We hadden een streefgewicht van 45 kilo afgesproken en dat hebben we ook bereikt Ik heb zeker drie vier jaar alleen nog s avonds overgegeven Door afspraken te maken en haar begrip lukte het me om langzaam aan te komen Wat was de reden van je tweede opname Bij het aanvaardbare gewicht van rond de 42 kilo kwam mijn menstruatie weer terug maar ook alle emoties en nare gevoelens zoals twijfels Door mijn ondergewicht had ik lange tijd de angsten en depressies en de rouw om het verlies van mijn vader onderdrukt en die kwamen nu in alle hevigheid terug Ik was heel onzeker en had last van verlatingsangst en depressies Daarom ben ik voor een tweede keer opgenomen Dit was wederom een dagopname Naar aanleiding van de opname werden er ook verschillende testen afgenomen waaronder een intelligentietest Hieruit kwam naar voren dat ik niet dom bleek te zijn Dat was voor mij op dat moment al heel belangrijk voor mijn zelfvertrouwen Er werd de diagnose persoonlijkheidsstoornis gesteld en de therapie bestond onder meer uit het vergroten van het inzicht in de psychische klachten sporten en groepstherapie Op het eten zelf werd ook hier niet echt ingegaan terwijl ik nog absoluut ondergewicht had ik woog destijds veertig kilo Ook hier zag men het als een vorm van depressie In zekere zin was dit natuurlijk ook waar Ik zat echt niet lekker in mijn vel Ging het daarna beter Ik ben na die tweede opname weer opgeknapt en zwanger geraakt Maar ik kon mijn angsten helemaal niet behappen De druk bleef hoog Tijdens de zwangerschap was het niet zozeer de dikke buik die me zorgen baarde als wel of alles wel goed zou gaan Ik had echt waanzinnige angsten over het kind in mijn buik en totaal geen vertouwen in mijn lichaam Ik kreeg vrij snel achter elkaar twee kinderen Ik was heel trots en dacht nu hoor ik er bij Maar het was heel onwezenlijk en ik kon niet echt van de kinderen genieten Ik had ook het gevoel dat ik vadertje en moedertje aan het spelen was Ik dacht altijd dat er wat met de kinderen of met mijzelf aan de hand was Die depressiviteit heeft er altijd doorheen gelopen Dit is destijds geëscaleerd in overmatig medicijngebruik omdat mijn toenmalige psychiater in samenspraak met mijn man dat als enige oplossing zag Ik

    Original URL path: http://www.stichtingpandora.nl/jcms/index.php?option=com_content&view=article&id=344:qik-ben-pas-op-mijn-35e-geworden-wie-ik-ben&catid=12:ervaringsverhalen&Itemid=73 (2016-01-29)
    Open archived version from archive

  • Ervaringsverhaal Eva • Stichting Pandora
    en ellendiger dan overdag Ik zag geen toekomst meer en al het vertrouwen in een goede afloop was weg De kans dat ik s nachts een eind aan mijn leven zou maken was groter dan overdag want overdag was er iets meer afleiding s Nachts maalde er van alles door mijn hoofd Ik was heel erg ziek dacht alleen nog maar aan zelfmoord en sliep daarom s nachts regelmatig in de isoleercel 2 Ik weet niet meer precies hoe het in zijn werk ging maar de psychiater stelde ECT voor en legde er iets over uit vooral de goede resultaten werden genoemd De dag erna tekende ik een papiertje waarop stond dat ik voldoende was voorgelicht en dat ik akkoord ging met de behandeling informed consent Ik vraag me nu af hoe ik in die toestand objectief kon beslissen over deze behandelmethode Ik dacht helemaal niet na over de narcose bijwerkingen en of het de hersenen zou kunnen beschadigen Ook hoe het precies werkte kon me niks schelen en stiekem hoopte ik dat er iets fout zou gaan waardoor ik zou sterven Misschien is het achteraf ook wel goed dat je daar niet te veel bij stilstaat want dan zou je misschien je handtekening niet zetten voor iets wat dan weliswaar erg ingrijpend is maar waarbij het er allemaal erg gecontroleerd aan toe gaat en waarbij de kans op verbetering van de depressie reëel aanwezig is Dus na acht maanden medicijnen en allerlei andere dingen kreeg ik ECT De normale gang van zaken was eigenlijk dat ik vanuit het psychiatrisch ziekenhuis poliklinisch zou worden behandeld in een dichtbij gelegen ziekenhuis Ik zou twee keer per week met een taxi en onder begeleiding van een psychiatrisch verpleegkundige daar naartoe gaan behandeld worden en een paar uur later weer terug worden gebracht Maar helaas was daar een wachtlijst en de psychiater vond het gezien de ernst van mijn toestand niet verantwoord om te wachten Ik werd overgeplaatst naar de PAAZ van een algemeen ziekenhuis dat verder weg was gelegen Ik kreeg daar te maken met weer een andere psychiater eentje die ik erg onsympathiek vond maar met wie ik het wel moest doen Een voorwaarde voor ECT is dat je geen medicijnen meer neemt Dit is vanwege de eventuele invloed op de narcose en de ECT Antidepressiva beïnvloeden namelijk de stoffen in de hersenen De medicijnen werden dus afgebouwd maar ik merkte weinig verschil Ik maakte me niet druk om de ECT en ging er dan ook rustig naartoe Liggend in een ziekenhuisbed werd ik naar de operatieafdeling gereden vanwege de lichte narcose die wordt gegeven door een anesthesist Daar werd ik aangesloten op de hartmonitor en op de bloeddrukmeter Ook werd een infuus in mijn arm aangebracht waar ze even later de slaapmedicijnen inspoten Verder werden er een paar plakkers op mijn hoofd geplakt waardoor er een hersenfilmpje op de monitor zichtbaar werd en men ook de hersenactiviteit kon zien terwijl ze de shock toedienden Zo konden ze controleren wat de shock deed met de hersenen Verder weet ik niets omdat ik in slaap werd gebracht Ze gaven tevens spier ontspanners zodat het lichaam rustig blijft liggen en niet de lucht in springt Ze geven namelijk een stroomstoot ter hoogte van je slaap aan een kant of aan beide kanten tegelijk afhankelijk van het ziekenhuis en of de indicatie zodat er een epileptische aanval ontstaat Door deze aanval zouden er stoffen vrijkomen in de hersenen die antidepressief zouden werken Eigenlijk weet men nog niet helemaal precies waarom ECT een gunstig effect heeft bij depressies Zonder spierverslappers zou je hele lichaam dus gaan schokken een toeval en zou er zelfs een kans bestaan dat je botten breken Hierom en om flinke spierpijn te voorkomen zijn die spierontspanners Ik weet niet meer zeker of er iets gezegd is over bijwerkingen maar ik had ze wel degelijk Ik kwam bij was volledig gedesoriënteerd ik wist niet meer waar ik was wat er was gebeurd en waarom Ook had ik flinke hoofdpijn Terug op de afdeling merkte ik dat ik incontinent was voor urine ik had in mijn broek geplast Ik schaamde mij hier heel erg voor Later realiseerde ik me dat het bij een epileptische aanval hoort het was dus normaal Toen het de tweede keer weer gebeurde werd de verpleging kwaad want zij moesten nu weer mijn bed verschonen terwijl ik er nog in lag het duurde altijd even voordat ik weer in staat was om op te staan Ik kreeg ervan langs en er werd dringend geadviseerd om mijn blaas helemaal leeg te maken voor de volgende ECT s Dat deed ik maar ik wist nooit het precieze tijdstip waarop ik geholpen werd Ik wachtte liggend in bed en als plotseling de operatieafdeling belde dat ik kon komen dan moest alles heel snel Veel tijd om nog even naar de wc te gaan was er niet Ik heb dit misschien wel het vervelendste gevonden van deze serie elektroshocks Ik kreeg twee behandelingen per week en dat is in bijna elk ziekenhuis zo Na enkele shocks werd mijn toestand niet beter ik bleef me erg neerslachtig voelen Misschien dat de suïcidaliteit iets minder werd maar na korte tijd zakte ik wat dat betreft weer in Uiteindelijk is besloten om de stroom maar aan twee kanten toe te dienen maar ook dat hielp niet Na vijftien behandelingen zijn ze gestopt en moest ik terug naar het psychiatrisch ziekenhuis Terug in dat ziekenhuis moest ik naar de gesloten opnameafdeling omdat de depressieafdeling een open afdeling was geworden en ik daar vanwege de zelfmoordneigingen niet kon blijven Terug bij af niemand wist nog wat hij zij met me aanmoest en op de eerste plaats gold dat natuurlijk voor mijzelf Het werd steeds moeilijker om te leven Ik had het idee dat ik echt gek werd en ik kon het allemaal niet stoppen Ik voelde me ook ontzettend eenzaam Na enkele zinloze maanden wat behandeling betreft wilde men iets anders proberen groepspsychotherapie Deze therapie werd gegeven op een open afdeling van het ziekenhuis Ik uitte me inmiddels niet meer zo suïcidaal zodat men dacht dat ik wel naar een open afdeling kon Het ging in het begin ook aardig al vond ik de opzet van de behandeling en het programma niet veel voorstellen Ik was het er eigenlijk niet mee eens maar wat moest ik anders waar moest ik naartoe Er werden een heleboel conclusies getrokken over mijn persoon Deze werden me medegedeeld en daar bleef het bij Ik wist echt niet wat ik ermee moest ik had geen flauw benul hoe ik iets aan mezelf kon veranderen Dat er van alles aan mij mis was wist ik al lang maar hoe ik dat moest omzetten naar een andere persoonlijkheid en ander gedrag daarvan had ik geen flauw benul Niemand die mij daar ook bij hielp Verder was ik nog wel degelijk heel erg ziek met alle al eerder genoemde symptomen alleen liet ik het niet merken Niemand had iets door en het behandelteam verweet mij dat ik de kantjes ervan afliep en niet meewerkte Ik had in al mijn ellende geen weerwoord Weer was ik ontzettend eenzaam in mijn lijden en weer werd ik die gevulde ballon waar maar in geprikt hoefde te worden om hem in een keer te doen leeglopen En weer was ik er bang voor Ik hield me groot Ik kon de zelfmoordneigingen wederom niet weerstaan en liep ontzettend op mijn tenen om mij staande te houden Stilletjes op mijn kamer begon ik na enkele maanden op deze afdeling te hebben verbleven aan een begrafenisschrift Hierin heb ik heel precies opgeschreven hoe mijn begrafenis eruit moest zien wie ik erbij wilde hebben en bijna alle teksten en muziek Na enige tijd wilde ik het hele zelfmoordplan ten uitvoer brengen maar de verpleging heeft een briefje gevonden en tijdens de groepsbespreking werd ik met veel verwijt toegesproken Ik voelde me net een klein kind dat stout was geweest Begrip voor mijn onhoudbare toestand had men absoluut niet Ik moest een non suïcideafspraak maken maar dat kon ik toch niet Ik zat gigantisch in nood Uiteindelijk vond de psychiater dat ik terug moest naar de gesloten opnameafdeling maar dat weigerde ik Ik had daar al gezeten en kende het behandelteam dezelfde psychiater zat erin als bij de groepspsychotherapeutische afdeling waar ik nu zat en ik wist dat men mij daar niet begreep Na bijna twee jaar opname weer terug bij af Ik geloofde niet in die afdeling en wilde wel ergens anders naartoe waarbij ik dacht aan een gespecialiseerd instituut elders in het land Hier ging men echter niet op in maar wel kreeg ik een IBS gedwongen opname Op dat moment brak mijn weerstand en werd ik heel gelaten Ik ben rustig naar die afdeling gegaan omdat ik wist dat verzet geen zin had en het alleen nog maar erger zou maken Nu voel ik de boosheid wel en neem ik het die psychiater nog steeds kwalijk dat hij niet naar mij geluisterd heeft mij niet serieus heeft genomen Na drie weken IBS werd dit omgezet in een RM 3 voor een halfjaar De periode die volgde is de meest vervelende periode van mijn hele opname geweest Er werd niet naar mij werd geluisterd ik werd niet serieus genomen Als ik om hulp vroeg bij de verpleging werd ik naar mezelf terugverwezen met de vraag wat wil jij dat we nu doen Als ik dat zou weten hoefde ik natuurlijk niet te komen Ik was echt ontzettend wanhopig en kon het allemaal absoluut niet meer aan Hoop had ik helemaal niet meer Ik kreeg sinds de ECT efexor een antidepressivum in hoge dosering en kalmerings en slaaptabletten het hielp weer niets Ondertussen begon ik te denken dat ik door de dood bezeten was Ook was ik bezeten door het kwade Ik moest dood mocht niet meer leven en zat in mijn gedachten in de put waar ik zo doorheen kon zakken naar het voorportaal van de dood Ik wist waar het luik naar de dood was en hoefde er alleen maar doorheen Ik werd helemaal beheerst door die gedachten en soms kregen die echt de overhand en had ik nergens meer grip op Ik voelde dan de spanning stijgen en dit leidde altijd tot een zelfmoordpoging Omdat deze weinig doordacht waren en in een opwelling gebeurden zijn ze niet gelukt Soms voelde ik weer aankomen dat ik de grip ging verliezen en dan stapte ik naar de verpleging maar de verpleging deed niet veel en meestal kreeg ik dan een extra tabletje Ik liep dan echt met de staart tussen mijn benen terug naar mijn kamer waar ik dan alsnog een poging deed of ging automutileren om de spanning af te reageren Wederom was ik enorm eenzaam en had ik grote angst voor die akelige gedachten Daarnaast waren er nog de suïcidepogingen waarbij ik handelde vanuit de wanhoop en de somberheid van de depressie Deze laatste waren wel voorbereid en ook het tijdstip was gepland Maar ook deze pogingen mislukten doordat ik te vroeg werd gevonden of niet het juiste materiaal had Ik had een behoorlijke stoornis in het denkvermogen waardoor het moeilijk was om de juiste methode te bedenken om voor de juiste plek en het juiste moment te kiezen Achteraf weet ik er genoeg Het lijkt wel een soort ingebouwde bescherming Als het team iets wist van een poging dan werd het afgedaan met aanstellerij aandacht zoeken enzovoort Ik kreeg geen enkele steun en voelde me onbegrepen Verder werd mij verweten dat ik niets wilde dat ik niet beter wilde worden Ik moest maar eens ophouden met dat negatieve denken en naar boven klimmen Maar hoe Ik wilde wel maar niemand wees mij de weg Achteraf blijkt dat de psychiater helemaal niet doorhad dat ik inmiddels psychotisch was geworden en dat dat mijn gedrag kon verklaren Hij kon het ook niet weten want hij vroeg er nooit naar en als ik iets uit mezelf vertelde dan werd dat genegeerd of zelfs ontkend Omdat het team van mening was dat ik mij aanstelde en aandacht wilde dit werd immers afgeleid uit mijn gedrag heeft de psychiater opdracht gegeven om de gesprekjes met mij vooral kort te houden en mij zo weinig mogelijk aandacht te geven Daarom zijn ze er op die afdeling ook niet achter gekomen wat er in mijn hoofd omging en waarom ik soms zo in paniek was en zo angstig kon zijn en waarom ik zulke bizarre zelfmoordpogingen deed Ik was gewoon psychotisch zonder dat men dat wist en dus zonder dat men daar op de juiste wijze mee om kon gaan Dat ik deze periode van vijf maanden heb overleefd is absoluut een wonder Het is de meest eenzame tijd geweest van mijn depressie Gelukkig kreeg ik na zeer lang aandringen door mijn ouders bij de psychiater een second opinion Wat een verademing was dat Deze psychiater de vijfde inmiddels nam mij serieus Hij geloofde me en zag dat ik me niet aanstelde maar dat ik me echt zo ellendig voelde Hij nam ook de ernst van de suïcidaliteit serieus En dus werd ik overgeplaatst naar de gesloten resocialisatieafdeling Het kon mij allemaal niets meer schelen ik was volledig uitgeteld door dat voortdurende gevecht met de dood Ik kreeg wel een verlenging van mijn RM voor een halfjaar Wederom ik was ik boos en maar ik voelde me vooral machteloos Als die RM er echter niet was geweest had ik wel degelijk mijn ontslag genomen met alle gevolgen van dien Ondertussen was ik niet meer te houden ik probeerde gestuurd door mijn psychotische gedachten alles uit waar ik eventueel zelfmoord mee kon plegen en niets was veilig voor mij Ik nam nu ook het risico dat als ik niet zorgvuldig genoeg zelfmoord pleegde de kans bestond dat het zou mislukken en dat ik er blijvend letsel aan over zou houden Het maakte me niet meer uit Voor mijn veiligheid werden alle deuren binnen de afdeling op slot gedaan en werd ik voortdurend in de gaten gehouden door de verpleging De toestand was voor mij onhoudbaar en ik denk voor de verpleging ook Ik raakte uitgeput zelfs ademhalen was al een enorme inspanning De psychiater had gelukkig wel door wat er in mijn hoofd omging en daardoor kon ik er ook open over praten Dat was een kleine opluchting Toen begon ik te hallucineren ik zag heksen spoken geesten skeletten doodshoofden met lege oogkassen ik heb de dood letterlijk in de ogen gekeken uilen duivels enzovoort Ik was hier erg bang voor In tegenstelling tot de waangedachten wist ik dat die beelden er in werkelijkheid niet waren maar toch Die waangedachten behoorden volgens mij wel tot de werkelijkheid ze waren onderdeel van de depressieve gedachten Enige tijd later hoorde ik ook een stem die zei dat ik dood moest dat ik het moest doen dat ik niet meer mocht leven Na twee jaar en drie maanden opname kwam ik hierdoor ook overdag in de separeer Ik vond het allang prima ik hoefde niet meer naar therapie waar ik niets aan vond en ook de bezigheden op de afdeling en mijn medepatiënten waren voor mij te druk Ik had nu eindelijk rust en hoefde niet meer te vechten tegen de dood In de separeer zag ik namelijk geen geschikte mogelijkheid om zelfmoord te plegen Ook kon ik eindelijk open over de dood praten wat ik ook vertelde over mijn belevingen gedachten en plannen betreffende de dood het had toch geen consequenties meer voor mijn vrijheden Omdat ik mij in de separeer veilig voelde durfde ik te praten het leek alsof de dood daar niet aan mij kon komen Ik hoefde me alleen nog bezig te houden met ademhalen maar zelfs dat was eigenlijk nog te veel gevraagd De psychiater had echter wel bedacht dat het beter was voor mij om zo nu en dan onder begeleiding de separeer te verlaten en op de afdeling te verblijven Zo ontstond er een afwisselend programma waar ik niet erg gelukkig mee was Inmiddels was ik zo uitgeput van het vechten dat ook op de afdeling alles langs mij heen ging ik merkte nauwelijks meer iets op van mijn omgeving mijn blikveld beperkte zich tot alleen mijzelf en alles wat betrekking had op daarbuiten kostte een enorme buitenmenselijke inspanning En ik sliep nog steeds niet De psychiater wist ook niet goed meer wat hij met mij aan moest en twijfelde er openlijk aan of ik ooit beter zou worden Ik werd steeds wanhopiger en meer en meer psychotisch maar ik kon geen zelfmoord plegen want ik zat in de separeer en ik was ook niet meer in staat om daar een reëel plan voor te bedenken dat lukte me al niet meer De rechter had bij de eerste RM uitspraak ook al gesproken over hulp bij zelfdoding maar dat werd door de toenmalige psychiater rigoureus van de tafel geveegd Ik heb er nadien ook nooit meer aan gedacht als mogelijkheid en ook nu werd er door deze psychiater niet over gesproken Maar wat moest ik dan De rest van mijn leven in de separeer doorbrengen Ik was gelukkig niet in staat om zover vooruit te denken anders was het nog zwaarder geweest Gelukkig wilde deze psychiater alles uit de kast halen en hij kwam met het volgende voorstel opnieuw ECT maar dan wel met doorslikken van medicijnen Hij moest dit voorleggen aan de beoordelingscommissie ECT en dat werd goedgekeurd Ik denk ook omdat ik nu behoorlijk psychotisch was en dat was ik de eerste keer nog niet Een psychotische depressie is een directe reden om elektroshocks te geven zonder eerst het hele medicijnenprotocol te moeten doorlopen Maar dat laatste had ik toch al gedaan en ik stond inmiddels te boek als therapieresistent De psychiater heeft lang en vaak met mij moeten praten voor dat hij mij zover had dat ik weer tekende voor ECT Ik geloofde echt nergens meer in en zag er absoluut het nut niet van in Ik kon nu wel poliklinisch

    Original URL path: http://www.stichtingpandora.nl/jcms/index.php?option=com_content&view=article&id=47:ervaringsverhaal-eva&catid=12:ervaringsverhalen&Itemid=73 (2016-01-29)
    Open archived version from archive

  • Ervaringsverhaal Myra • Stichting Pandora
    was mede op verzoek van de Riagg De vraag die ze erbij gesteld hadden wilt u deze cliënt opnemen en wilt u eens kijken wat de goede medicatie voor haar zou zijn Dan zet je zo n ploeg op het verkeerde been Ik had inmiddels een vermoeden welk vreemd effect medicijnen op haar hadden In de loop van het hele ziekteproces is wel naar voren gekomen dat de standaardmedicijnen kalmerende middelen antidepressiva antipsychotica helemaal verkeerd bij haar werken Alleen een lichte dosis kalmerende middelen helpt mits tijdig toegepast en niet te frequent slaapproblemen voorkomen Ik heb toen een gesprek gehad met een sociaal verpleegkundige van de betreffende afdeling Die nam helemaal niet de moeite om te begrijpen wat ik probeerde te zeggen Het was meer het thuisfront heeft een aanspreekpunt nodig dus natuurlijk moeten we met hem praten Uiteindelijk heb ik met de behandelend psychiater nog een redelijk zinnig gesprek gehad Wat ik hem moet nageven is dat hij in het begin al vermoedde dat bij Myra alleen ECT zou helpen ook op grond van de medische voorgeschiedenis Ik had dat gevoel ook omdat we in 1969 al positieve ervaringen hadden en omdat ze helemaal niet meer reageerde op medicijnen Eigenlijk was niemand gelukkig met de situatie Toen hebben ze ruimte gevraagd in een psychiatrisch ziekenhuis Dat duurde nog even want het was rond kerst en oud en nieuw Deze tijd was het dieptepunt in de hele ziekteperiode Ik zag haar helemaal wegglijden ze was niet meer aanspreekbaar en ze kon niet meer Psychiatrisch ziekenhuis Myra Ik zat eerst op een gesloten afdeling van het psychiatrisch ziekenhuis dat was een beetje eng Die deur ging op slot Hoewel eng op dat moment had ik er ook wel behoefte aan Mijn plekkie Dat daar ergens op het terrein een kantine was waar ik heen zou kunnen vond ik eigenlijk al een beetje beangstigend Laat mij hier maar veilig in mijn hoekje zitten met iets over mij heen ik hoef niets met de buitenwereld dacht ik toen Ik kreeg therapie Dan ging het weer wat beter dan weer wat minder Het wisselde ook het ging eigenlijk een beetje op en af De psychiater die daar zat was veel rustiger in zijn aanpak dan ik gewend was Dit kun je toch niet forceren vond hij Het ging toen duidelijk om kijken maar nu echt op de rustige manier welk medicijn zou kunnen helpen We nemen depressie en psychotische verschijnselen waar wat helpt Is het nog nodig om haar op een gesloten afdeling te houden Maar of de behandeling nou ergens op gericht was Er was een programma gericht op herintegratie dus weer naar huis maar het ging bij mij heel erg op en af Ik knapte eind maart zover op dat ik een paar dagen thuis geweest ben Ik mocht ook eigenlijk weinig medicijnen hebben omdat het toen op de PAAZ misgegaan was Toen hadden ze alles gestopt dus hij was erg voorzichtig Indicatie voor elektroshocktherapie Bart Er is in het psychiatrisch ziekenhuis in alle rust geëxperimenteerd met medicijnen Ze sloegen gewoon niet aan Haar toestand verergerde In januari toen ze een paar weken in het psychiatrisch ziekenhuis was is het woord elektroshock al een keer gevallen Nu kwam de behandelend arts tot de conclusie dat ze zich ons toch maar eens moesten oriënteren op ECT Gedeeltelijk omdat dat op de PAAZ ook al een keer gevallen was omdat ze het al een keer eerder gehad heeft maar ze waren toen duidelijk nog niet zover Sommige psychiaters zijn er heel voorzichtig mee om daartoe over te gaan Van mijn kant heb ik geen kritiek in de zin van ze doen maar Er waren grote verschillen met de eerste keer zowel in de procedure als de manier waarop wij werden benaderd In 1969 werd medegedeeld uw vrouw krijgt elektroshocks Ook toen in 1969 ging het al met spierverslappers en onder narcose Er werden tien behandelingen gepland en acht uitgevoerd Met name de narcose deden ze toen te grondig Myra Ik heb de behandeling ook zelf tegengehouden omdat ik er bang voor was Ik zag op tegen de narcose Het ging vroeger met zo n kapje en dat geeft nogal een benauwend idee Bij de laatste behandeling verliep het anders Er is een brief uitgegaan voor een intake Ik zat op dat moment in een rolstoel Bart een verpleger en ik gingen per ambulance naar Arnhem voor een intake Het was een heel plezierig en rustig gesprek althans achteraf heb ik dat zo geconstrueerd Op dat moment zelf was ik toch in een soort trance Je staat min of meer buiten jezelf Bart Op dat moment had je het meeste last van depersonalisatie en derealisatie zoals dat dan heet Rare ideeën over je eigen lichaam Ik kan niet slikken althans dat gaat nog wel maar het zakt niet verder weg Ik kan niet lopen en dat soort dingen Als partner kun je dan praten wat je wilt ze was er vast van overtuigd Waar de startbehandeling bijna op stuk liep was dat Myra helemaal niet meer in staat was een goed beeld van zichzelf te scheppen Je kunt wel aan iemand vragen En wat wil je zelf Dat werd ook gedaan maar dat komt dan nauwelijks over Of wilt u nog liever even wachten Ja ja kwam er dan heel somber uit die rolstoel ik zou toch nog liever even wachten Toen heb ik dat een beetje doorgedrukt Als het nu niet gebeurt dan gebeurt het niet meer Toen zei jij zelf ook Dan moet dan toch maar gebeuren Daar is naderhand nog het nodige over gezegd omdat het een beetje begint te lijken op een behandeling onder dwang maar het was rond Mijn ervaring is dat als de cliënt van de inrichting niet meer zelf in staat is dingen naast elkaar te zetten het personeel nog een hele tijd doorgaat met te zeggen de cliënt is zelf verantwoordelijk díé moet beslissen Daar heb ik me kwaad over gemaakt en ik zei Je ziet toch

    Original URL path: http://www.stichtingpandora.nl/jcms/index.php?option=com_content&view=article&id=170:ervaringsverhaal-myra&catid=12:ervaringsverhalen&Itemid=73 (2016-01-29)
    Open archived version from archive

  • Ervaringsverhaal Astrid • Stichting Pandora
    dagbehandeling Mijn verzoek werd gehonoreerd maar ik knapte niet op De medicijnen hielpen niet Dan maar weer elektroshocks toedienen Mijn behandelend arts was tegen ondanks mijn positieve ervaringen daarmee Waarom zij tegen was begreep ik niet ik voelde het als een moratorium Een gesprek met Koerselman trok mijn psychiater over de streep Ik kwam terecht op een wachtlijst dus er restte mij weinig anders dan wachten en medicatie slikken Omdat ik al eerder elektroshocks had gehad hoefde ik gelukkig niet weer al die medicijnen uit te proberen De wachtlijst slonk snel en opeens kreeg ik te horen dat ik over vier dagen aan de beurt zou zijn Intussen moest ik mijn medicijnen afbouwen stoppen dus en ging ik geheel tegen mijn zin over naar de opnameafdeling conform het protocol Het was een absurde situatie ik werd niet voorbereid en raakte in een crisissituatie omdat ik voor mijn gevoel gedwongen werd tot een opname Ik miste de vertrouwdheid van de dagbehandeling en de verpleegkundigen konden niet omgaan met mijn angst Ik straalde negativisme uit dat denk ik tenminste maar zij gingen daar slecht mee om Niemand van de verpleging begreep dat ik behoefte had aan steun geruststelling Ik had toch zelf gevraagd om een shockbehandeling wat zeurde ik dan Maar het is natuurlijk toch beangstigend je ondergaat zo n behandeling niet eventjes of zomaar ook al wilde ik het zelf Was de behandeling effectief Het effect was heel anders dan de eerste keer Misschien kwam dat ook wel omdat ik er eigenlijk niet goed aan toe was het ging te snel en door het afbouwen van de medicijnen voelde ik mij erg rot Mijn vriendin had mij ook wel gewaarschuwd dat het effect anders zou zijn dan de eerste keer en dat bleek te kloppen Het overweldigende gevoel van de eerste keer bleef uit en in tegenstelling tot toen kreeg ik ook last van bijwerkingen Ik had na elke behandeling spierpijn in mijn nek schouders en armen en gedurende twee maanden had ik last van uitval van het kortetermijngeheugen Daar was ik niet op voorbereid Halverwege de ECT behandeling heb ik gevraagd of ik niet naar de dagbehandeling terug kon gaan en dat mocht gelukkig Ik kreeg weer te maken met mijn vertrouwde therapeuten en s avonds ging ik gewoon weer naar huis Daardoor kon ik meer afstand nemen en ik voelde dat ik weer in balans kwam De pijnklachten werden ook minder Dit keer werd ik wel twaalf keer behandeld en geleidelijk aan kreeg de behandeling effect In december kreeg ik de laatste keer elektroshocks en in januari kon ik mijn dagbehandeling afbouwen In februari ging ik nog maar eens per week naar de dagbehandeling en nu heb ik alleen nog ambulante contacten met mijn psychiater vooral om mijn medicatie in de gaten te houden Ik slik nog steeds een onderhoudsdosis daar heb ik mij bij neergelegd ook al vind ik het niet leuk Ik heb vrij snel weer werk gevonden bij een bureau voor onderzoek ontwikkeling en training op

    Original URL path: http://www.stichtingpandora.nl/jcms/index.php?option=com_content&view=article&id=171:ervaringsverhaal-astrid&catid=12:ervaringsverhalen&Itemid=73 (2016-01-29)
    Open archived version from archive

  • Een kwetsbaar mens : 17 verhalen uit de forensische psychiatrie • Stichting Pandora
    betrokken zijn bij de forensische psychiatrie Onder andere gedetineerden ouders vrijwilligers een advocaat en een penitentiaire inrichtingswerker komen aan het woord En kwetsbaar mens 17 verhalen uit de forensische psychiatrie Cornelie van Well Utrecht de Tijdstroom 2007 191 p ISBN 978 90 58 98 114 1 Boekrecensie door N vrijwilligster bij Stichting Pandora In dit boek komen 17 personen aan het woord die allemaal te maken hebben met de forensische psychiatrie Zo hebben er patiënten ouders vrijwilligers en psychiaters aan meegewerkt maar ook b v een advocate een geestelijk verzorger en een vertrouwenspersoon Het meest schrijnend vind ik dat ze eigenlijk allemaal schrijven dat het in de meeste voorzieningen hapert aan een goede behandeling medicijnvoorziening of zelfs aan plaatsing Mensen die door een psychische stoornis een delict plegen komen vaak tussen wal en schip Ook wordt er door ouders bij verschillende instanties aan de bel getrokken omdat ze merken dat het met hun kind helemaal fout loopt maar dan moet er eerst iets ernstigs gebeuren voordat zo iemand wordt opgenomen Meestal is de patiënt er dan ook een heel stuk slechter aan toe Ik vind het een heel aangrijpend boek en kijk met andere ogen naar tbs ers die zelf

    Original URL path: http://www.stichtingpandora.nl/jcms/index.php?option=com_content&view=article&id=331:een-kwetsbaar-mens-17-verhalen-uit-de-forensische-psychiatrie&catid=33:boekrecensies&Itemid=66 (2016-01-29)
    Open archived version from archive



  •